چرا پافشاری می‌تواند خطرناک‌تر از شکست باشد

چرا پافشاری می‌تواند خطرناک‌تر از شکست باشد

در ذهن بسیاری از مدیران،

پافشاری یک فضیلت است.

ایستادگی، مقاومت، کوتاه نیامدن.

اما اندی گروو نگاه متفاوتی داشت.

او معتقد بود

پافشاری بی‌جا،

یکی از پرهزینه‌ترین خطاهای مدیریتی است.

گاهی رها نکردن،

بزرگ‌ترین شکست است.

تفاوت پافشاری و تعهد

تعهد یعنی ادامه دادن وقتی مسیر درست است.

پافشاری یعنی ادامه دادن فقط چون قبلاً شروع کرده‌ایم.

مدیران اغلب این دو را با هم اشتباه می‌گیرند.

آن‌ها می‌گویند:

این پروژه را رها نمی‌کنیم چون زحمت کشیده‌ایم

چون هزینه داده‌ایم

چون اعتبارمان وسط است

اما اندی گروو هشدار می‌داد:

هزینه گذشته، نباید تصمیم آینده را گروگان بگیرد.

چرا مدیران پافشاری می‌کنند؟

سه دلیل اصلی وجود دارد:

ترس از اعتراف به اشتباه

وابستگی احساسی به تصمیم

نگرانی از قضاوت دیگران

مدیر فکر می‌کند

اگر رها کنم، ضعیف به نظر می‌رسم.

در حالی که واقعیت دقیقاً برعکس است.

اندی گروو می‌گفت:

مدیر قوی، کسی است که زودتر اشتباه را تشخیص می‌دهد

نه کسی که بیشتر انکار می‌کند.

پافشاری چگونه کسب‌وکار را می‌سوزاند؟

پافشاری باعث می‌شود:

منابع روی مسیر اشتباه قفل شوند

فرصت‌های جدید دیده نشوند

تیم انگیزه خود را از دست بدهد

و تصمیم‌های بعدی هم بدتر شوند

این یک زنجیره خطرناک است.

هرچه بیشتر پافشاری می‌کنی،

ترک کردن سخت‌تر می‌شود.

شکست زودهنگام بهتر از اصرار دیرهنگام

از نگاه اندی گروو،

شکست سریع، یک مزیت است.

چون هزینه آن محدود است

و امکان اصلاح را فراهم می‌کند.

اما پافشاری طولانی،

هزینه‌ها را انباشته می‌کند

و در نهایت انتخاب را از مدیر می‌گیرد.

در این نقطه،

بازار تصمیم می‌گیرد، نه مدیر.

سؤال کلیدی اندی گروو

او یک سؤال ساده ولی عمیق داشت:

اگر امروز از صفر شروع می‌کردیم،

باز هم این مسیر را انتخاب می‌کردیم؟

اگر پاسخ منفی است،

ادامه دادن هیچ توجیهی ندارد.

این سؤال، ابزار تشخیص پافشاری کور است.

رها کردن، تصمیم استراتژیک است

رها کردن به‌موقع،

نشانه فرار نیست.

نشانه بلوغ است.

مدیر استراتژیک می‌داند:

هر تصمیمی تاریخ انقضا دارد

و هیچ مسیری مقدس نیست

او به مسیر وفادار نیست

به هدف وفادار است.

جمع‌بندی

پافشاری همیشه فضیلت نیست.

گاهی نشانه ترس است،

گاهی نشانه غرور،

و گاهی نشانه ناآگاهی.

اندی گروو به ما آموخت:

مدیریت، هنر ادامه دادن نیست

هنر تشخیص زمان توقف است.

برنده واقعی،

کسی است که

قبل از فروپاشی،

جرئت رها کردن دارد.