درس استیو جابز برای مدیرانی که منابعشان هر روز آب می رود

نه گفتن در اقتصاد تورمی

درس استیو جابز برای مدیرانی که منابعشان هر روز آب می رود

یکی از شناخته شده ترین ویژگی های استیو جابز توانایی او در نه گفتن بود. اما این نه گفتن یک رفتار احساسی یا سلیقه ای نبود بلکه یک ابزار مدیریتی حیاتی بود. جابز باور داشت هر بله جدید یعنی چند نه پنهان و مدیری که این را درک نکند به تدریج منابع سازمان را نابود می کند.

در شرایط تورمی منابع مالی انسانی و زمانی هر روز ارزش خود را از دست می دهند. بسیاری از مدیران در چنین فضایی تصور می کنند باید به هر فرصت جدید پاسخ مثبت بدهند تا شاید بخشی از فشار جبران شود. جابز دقیقاً عکس این تفکر عمل می کرد. او می دانست که تورم دشمن تمرکز است و تنها راه مقابله با آن انتخاب های محدود و دقیق است.

جابز پروژه های زیادی را فقط به این دلیل متوقف می کرد که با مسیر اصلی هم راستا نبودند. حتی اگر آن پروژه ها سود کوتاه مدت داشتند. او اعتقاد داشت سودی که تمرکز را از بین ببرد در نهایت زیان است. این نگاه برای مدیران امروز ایران که مدام با پیشنهادهای متنوع اما پراکنده مواجه اند بسیار حیاتی است.

نه گفتن از دید جابز فقط به پروژه ها محدود نمی شد. او به استخدام های غیرضروری همکاری های نامتناسب و حتی ایده های جذاب اما نابه موقع هم نه می گفت. این رفتار به سازمان اجازه می داد انرژی خود را در جایی مصرف کند که بیشترین بازده را دارد.

در اقتصاد تورمی امروز ایران هر تصمیم اشتباه هزینه ای چند برابر دارد. نه گفتن آگاهانه می تواند از هدررفت منابع جلوگیری کند و سازمان را در مسیر بقا نگه دارد. مدیرانی که جرات نه گفتن ندارند معمولاً مجبور می شوند هزینه های سنگین تری را در آینده بپردازند.

درس مدیریتی جابز روشن است. نه گفتن نشانه ضعف نیست نشانه بلوغ مدیریتی است. در شرایط بحران و تورم تنها مدیرانی دوام می آورند که بدانند به چه چیزهایی باید قاطعانه نه بگویند.